wtorek, 7 stycznia 2020

żałujemy. Bezsenności z bezsilności i największej siły


Żałujemy tego, co zrobiliśmy i czego nie. Żałujemy wszystkiego. I że ślady zostają. Niech zostają. Trzeba pamiętać. Co się zrobiło źle. A co było cudem. Inaczej zniknęłaby miłość z tego świata. Pamięć. Tęsknota. Inaczej zniknęłoby wszystko, co mam. Wszystko, czego się nie da naprawić. Bo najtrudniej jest wybaczyć sobie. Zapomnieć i zasnąć. Nie chcę zapominać. Chcę zasnąć.

I nie żałować już nigdy żadnych snów. I żeby ktoś mnie jeszcze kiedyś mocno przytulił.

Nowy rok. Nowa ja. Tylko przeszłość wciąż taka sama.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz