missing

dla nieobecnych

nie umiem tracić ludzi
nie umiem przyspieszyć czasu

ale mam was wszystkich w sercu
głęboko
i na policzku
w każdej łzie

nie nauczę się tracić ludzi
dopóki nie nauczę się czasu

i wszystkich strun
zbyt mocno przywiązanych
do moich włosów
cudzych dłoni

bo może wszyscy odejdą przede mną
dlatego czasem próbuję pokonać siebie

bo w głowie mam tak duszno jak wtedy
ale światło jest nieczułe
tak jak podłoga
jak ulica którą znałam na pamięć

to już dwa lata
trzy miesiące
pół roku
rok

jeśli miałabym mieć jakieś życzenie
to chciałabym bardziej kochać siebie
żeby mieć więcej światła
dla nieobecnych.

chociaż pewnie łatwiej byłoby o was nie mówić
nie myśleć